CD - Floor Fillers Disco Classics

Various – Floor Fillers (Disco Classics)

Label: Mr Music – EX02-20
Serie: Maximum Dance
Formaat: cd, compilatie
Land: Scandinavië
Uitgebracht: 2002
Genre: Funk / Soul
Stijl: Disco, Boogie

1 Hot Chocolate–Every 1's A Winner 4:00
2 Chic–Everybody Dance 3:57
3 The Jacksons–Blame It On The Boogie 3:27
4 LaBelle–Lady Marmelade 3:54
5 Donna Summer–Hot Stuff 3:50
6 Patrick Hernandez–Born To Be Alive 3:07
7 Baccara–Yes Sir, I Can Boogie 4:32
8 Tina Charles–I Love To Love 2:59
9 Village People–YMCA 3:43
10 Amii Stewart–Knock On Wood 3:25
11 Barry White–You're The First, The Last, My Everything 3:22
12 Thelma Houston–Don't Leave Me This Way 3:37
13 Sylvester–You Make Me Feel (Mighty Real) 3:41
14 Gloria Gaynor–Never Can Say Goodbye 2:57

Wordt met Postnord bij je thuis in de brievenbus bezorgd.

Disco, in het Zweeds soms disko genoemd, is een cultuur en muziekgenre dat in de jaren zeventig in de Verenigde Staten ontstond en zich daar ontwikkelde. De stijl vindt zijn oorsprong in Afro-Amerikaanse kringen in New York en Philadelphia. De populariteit van het genre bereikte een hoogtepunt in de tweede helft van de jaren zeventig. Sindsdien heeft het een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van andere stijlen, waaronder moderne dansmuziek zoals house en hiphop. Het woord disco komt van het Franse discothèque, „platencollectie”.
De oorspronkelijke discocultuur ontstond in de laatste jaren van de jaren zestig in de homoclubs van New York. De muziek die er werd gedraaid, was soul, funk en Latijns-Amerikaanse muziek.
Naarmate de cultuur groeide, ontstond ook discomuziek als een genre op zichzelf. 1975 wordt doorgaans beschouwd als het jaar waarin discomuziek commercieel doorbrak; de commerciële bloeitijd liep van 1976 tot 1979. De muziek werd vooral gedraaid in dansgelegenheden die discotheken werden genoemd, waar gekleurde lampen op het ritme knipperden.
De grote dansfilm met John Travolta, Saturday Night Fever, verscheen in 1977 en introduceerde een toegankelijk beeld van de discocultuur bij een groot publiek. De filmmuziek, de nummers van de Bee Gees van het gelijknamige album bij de film, schitterde.
In de discocultuur stond dansen centraal. Dansen met een partner was belangrijk, maar niet noodzakelijk. Er ontwikkelde zich een eigen dansstijl: discodansen. Danspartners hadden daarbij doorgaans geen lichamelijk contact; in plaats daarvan werden de armen synchroon met de benen gebruikt bij de meest voorkomende dansbewegingen.
De kledingstijl was zowel geïnspireerd op de alledaagse mode van de jaren zeventig als op glamrock, met veel glitter en glans, kleurrijke overhemden en blouses; mannen droegen graag pakken of overalls.