CD - Floor Fillers Disco Classics

Various – Floor Fillers (Disco Classics)

Label: Mr Music – EX02-20
Series: Maximum Dance
Format: CD, Compilation
Country: Scandinavia
Released: 2002
Genre: Funk / Soul
Style: Disco, Boogie

1 Hot Chocolate–Every 1's A Winner 4:00
2 Chic–Everybody Dance 3:57
3 The Jacksons–Blame It On The Boogie 3:27
4 LaBelle–Lady Marmelade 3:54
5 Donna Summer–Hot Stuff 3:50
6 Patrick Hernandez–Born To Be Alive 3:07
7 Baccara–Yes Sir, I Can Boogie 4:32
8 Tina Charles–I Love To Love 2:59
9 Village People–YMCA 3:43
10 Amii Stewart–Knock On Wood 3:25
11 Barry White–You're The First, The Last, My Everything 3:22
12 Thelma Houston–Don't Leave Me This Way 3:37
13 Sylvester–You Make Me Feel (Mighty Real) 3:41
14 Gloria Gaynor–Never Can Say Goodbye 2:57

Verzonden met Postnord naar uw brievenbus.

Disco, in het Zweeds soms disko, is een cultuur en muziekgenre dat in de jaren 70 in de VS is ontstaan en ontwikkeld. De stijl vindt zijn oorsprong in Afro-Amerikaanse kringen in New York en Philadelphia. De populariteit van het genre bereikte een hoogtepunt in de tweede helft van de jaren 70 en heeft sindsdien een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van andere stijlen, waaronder moderne dansmuziek zoals house en hiphop. Het woord disco komt van het Franse discothèque, wat "platenverzameling" betekent.
De oorspronkelijke discocultuur ontstond in de New Yorkse gay clubs in de late jaren 60. De muziek die werd gedraaid was soul, funk en Latijns-Amerikaanse muziek.
Naarmate de cultuur groeide, ontstond ook discomuziek als een aparte genre. 1975 wordt beschouwd als het jaar waarin discomuziek zijn commerciële doorbraak beleefde, en de muziek kende zijn commerciële hoogtijdagen van 1976-1979. Het werd voornamelijk gedraaid in dansgelegenheden die discotheken werden genoemd, waar de muziek werd begeleid door knipperende gekleurde lampen.
De grote dansfilm met John Travolta, Saturday Night Fever, uit 1977, introduceerde een gemakkelijk verteerbaar beeld van de discocultuur aan een massapubliek. De soundtrack van de film, met nummers van de Bee Gees van het gelijknamige album, was briljant.
Discocoltuur betekende een focus op dans, waarbij stijldansen belangrijk was, maar niet noodzakelijk. Een specifieke dansstijl ontwikkelde zich, de discodans. Danspartners hadden bij discodansen normaal gesproken geen fysiek contact; in plaats daarvan werden de armen synchroon met de benen gebruikt in de meest voorkomende dansbewegingen.
De kledingstijl was geïnspireerd door zowel de dagelijkse mode van de jaren 70 als door glamrock, met veel glitter, glans, kleurrijke overhemden en blouses, en mannen droegen graag pakken of overalls.