LP - MIKE OLDFIELD

TUBULAR BELLS

Label: Virgin – V2001
Formaat: Vinyl, LP, album, stereo
Land: VK
Uitgebracht: 25 mei 1973
Genre: Rock
Stijl: Folkrock, progrock

A Tubular Bells (kant 1) 25:00
B Tubular Bells (kant 2) 23:50

• Mike Oldfield - akoestische gitaar, basgitaar, elektrische gitaar, Farfisa-, Hammond- en Lowrey-orgel, fuzzgitaar, glockenspiel, honky-tonkpiano, mandoline, piano, percussie, Spaanse gitaar, pauken, viool, zang, tubular bells.
• Steve Broughton - percussie
• Lindsay Cooper - contrabas (niet te verwarren met de vrouwelijke Lindsay Cooper die meespeelde op Hergest Ridge)
• Mundy Ellis - zang
• Jon Field - fluit
• Sally Oldfield - zang
• Vivian Stanshall - ceremoniemeester
• The Manor Choir (Simon Heyworth, Tom Newman en Mike Oldfield - door henzelf the bootleg chorus genoemd, omdat ze vonden dat hun geroep en gejoel deed denken aan het publiek op een bootlegplaat
  
  De verzendkosten zijn inclusief verpakking.
  De verpakking biedt plaats aan maximaal ca. 10 lp-albums.
  Wordt verzonden met Postnord.
  
• Tubular Bells is het debuutalbum van Mike Oldfield, opgenomen toen hij 19 was en uitgebracht op 25 mei 1973. Het album was ook de eerste uitgave van het pas opgerichte platenlabel Virgin Records. Oldfield zelf speelt op het album de hoofdrol en bespeelt meer dan 20 verschillende instrumenten. De meeste nam hij afzonderlijk op, op momenten dat de nieuwe studio van Virgin (The Manor) niet in gebruik was, vaak 's nachts.

Tubular Bells kreeg in de jaren 90 drie opvolgers: Tubular Bells II (1992), Tubular Bells III (1998) en The Millennium Bell (1999). In 2003 werd een nieuwe opname van het album gemaakt, met de titel Tubular Bells 2003.

Michael Gordon "Mike" Oldfield, geboren op 15 mei 1953 in Reading, Berkshire, is een Britse rockartiest, multi-instrumentalist en componist.
Zijn bekendste werken zijn het instrumentale album Tubular Bells en zijn hitsingle Moonlight Shadow.
Toen Mike Oldfield 15 jaar oud was, richtte hij samen met zijn oudere zus Sally Oldfield de groep Sallyangie op. In 1968 brachten ze het album Children of the Sun uit en het jaar daarop de single Two Ships, waarna de groep uit elkaar ging. Daarna toerde Mike Oldfield samen met zijn oudere broer Terry Oldfield als de groep Barefoot. In 1969 sloot Mike Oldfield zich als bassist en gitarist aan bij de groep Kevin Ayers and the Whole World; ze toerden twee jaar samen. Oldfield speelde ook mee op twee studioalbums, Shooting at The Moon en Whatevershebringswesing.
In 1972 stuurde Mike Oldfield een demoversie van Tubular Bells naar alle grote platenmaatschappijen. Op de demo-opname speelde hij alle instrumenten zelf, net als later op het uiteindelijke album. Hij werd door alle maatschappijen afgewezen; ze vonden het niet commercieel genoeg klinken. In plaats daarvan werd hij benaderd door Richard Branson, die een keten van discountplatenzaken bezat. Branson was erg onder de indruk, maar had toen niet de financiële middelen om de plaat op te nemen. Een jaar later besloot Branson een nieuw platenlabel op te richten, Virgin, en belde hij Oldfield met het voorstel om Tubular Bells als eerste uitgave van het label uit te brengen. Er werd een contract getekend. Oldfield werkte toen in Londen als tweede reservegitarist in de musical Hair.
Het debuutalbum Tubular Bells verscheen in mei 1973. De muziek werd ook op 28 juni 1973 uitgevoerd in de Queen Elizabeth Hall in Londen, door een groep muzikanten onder wie Mick Taylor en Steve Hillage. Hoewel het moeilijk was de muziek in een hokje te plaatsen, werd het album een groot succes; zowel het publiek als de recensenten waren enthousiast. Dat bleek duidelijk uit de verkoopcijfers: tot nu toe (2026) zijn er wereldwijd meer dan 16 miljoen albums verkocht. Tubular Bells is daarmee het bestverkochte album aller tijden van platenlabel Virgin. Delen van de muziek werden gebruikt in de horrorfilm De exorcist.
Het jaar daarop, in 1974, bracht Mike Oldfield zijn tweede studioalbum uit, Hergest Ridge, dat muzikaal in dezelfde stijl voortborduurde. De eerste twee albums van Oldfield legden de financiële basis voor Virgins grote investering in punk- en newwavealbums aan het eind van de jaren 70.
Oldfield bleef studioalbums uitbrengen, Ommadawn en Incantations, met composities van ruim 20 minuten. In 1979 toerde hij met een orkest van 50 musici en bracht daarna het livealbum Exposed uit. Datzelfde jaar had Oldfield in het Verenigd Koninkrijk een bescheiden discotophit met Guilty.
Daarna begon Oldfield samen te werken met ingehuurde vocalisten. In november 1979 verscheen het vijfde studioalbum, Platinum, met enkele kortere nummers, waaronder een coverversie van Gershwins nummer I Got Rhythm, gezongen door Wendy Roberts. Op het daaropvolgende album QE2 uit 1980 speelde Phil Collins drums, onder meer op een coverversie van Abbas nummer Arrival. Op 17 juni 1981 trad Mike Oldfield op in Gröna Lund voor 10.000 toeschouwers.
Op het album Five Miles Out uit 1982 stond de single Family Man, die in een versie opgenomen door Hall & Oates het jaar daarop een hit werd in de VS en de zesde plaats bereikte in de Billboard Hot 100.
Mike Oldfields bekendste hitsingle was Moonlight Shadow, uitgebracht in mei 1983 en opgenomen op het album Crises, dat datzelfde jaar verscheen. Maggie Reilly verzorgde de zang op Moonlight Shadow en werkte in de jaren 80 mee aan vijf studioalbums van Oldfield. Op het album Crises zong Jon Anderson ook op het nummer In High Places. Oldfield bleef instrumentale muziek opnemen en componeerde in 1984 de filmmuziek voor Dödens fält. Op 20 september 1984 trad Mike Oldfield op in Olympen in Lund.
In 1987 zong zangeres Bonnie Tyler op het nummer Islands, en Anita Hegerland zong op verschillende nummers, waaronder de singles Pictures in the Dark uit 1985 en Innocent uit 1989. Het album Earth Moving was een compromis; er waren toen grote meningsverschillen en conflicten tussen platenlabel Virgin, Branson en Oldfield. In 1990 verscheen het volledig instrumentale album Amarok, en het jaar daarop bracht Oldfield zijn veertiende studioalbum uit, Heaven's Open, onder de naam Michael Oldfield. Hij zong zelf op vijf nummers. Dit was het laatste album dat verscheen op platenlabel Virgin, na 18 jaar samenwerking.
In het najaar van 1992 bracht hij Tubular Bells II uit op platenlabel Warner, met Trevor Horn als coproducent.